Η επιστροφή των Ασώτων;

 Αναδημοσίευση από τον "δρόμο"

Του Βένιου Αγγελόπουλου

Ας φρεσκάρουμε τη μνήμη μας για τη ΔΗΜΑΡ

Πολύς λόγος γίνεται για την επιστροφή στην Κουμουνδούρου στελεχών της ΔΗΜΑΡ ή και ολόκληρου του κόμματος. Επιστροφή βέβαια σε ένα άλλο κόμμα (τον ΣΥΡΙΖΑ) από αυτό που είχαν φύγει πριν τέσσερα χρόνια (τον Συνασπισμό), επειδή ακριβώς διαφωνούσαν κάθετα με τη διεύρυνση και τη μετατροπή του σε ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη κι αν καλύπτεται από ρητορικές προφυλάξεις, πρόκειται για την έμπρακτη ομολογία ενός λάθους. Είμαστε λοιπόν όλοι χαρούμενοι.

Είμαστε; Δυστυχώς δεν είναι στρογγυλεμένα όλα. Στην πολιτική και στη ζωή υπάρχουν αιχμές, αποφάσεις που παίρνονται, νόμοι που ψηφίζονται, μαγαζιά που κλείνουν, νέοι που μεταναστεύουν, απελπισμένοι που αυτοκτονούν. Και κάποιοι πάνω από αυτά, παίζουν τους συνετούς και τους ουδέτερους. Είναι όμως;

Η ΔΗΜΑΡ δεν υπήρξε ποτέ ουδέτερη. Πριν συσταθεί ως κόμμα, όντας ακόμα η Ανανεωτική Πτέρυγα-τάση του Συνασπισμού, είχε ένα σαφές πολιτικό σχέδιο: την προώθηση «εκσυγχρονιστικών» μεταρρυθμίσεων με τη στήριξη όλων, από την άρχουσα τάξη μέχρι τους πιο περιθωριακούς. Και έδωσε σκληρές μάχες εναντίον αυτών (βασικά εντός Αριστεράς) που έβαζαν σε κίνδυνο το σχέδιό της.

Για να φρεσκάρουμε λίγο τις μνήμες, την εποχή που το πανεπιστημιακό κίνημα κατέβαινε στους δρόμους για το άρθρο 16, καταφέρνοντας να διασπάσει τη συμμαχία Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων και να αποτρέψει τη συνταγματική μεταρρύθμιση, τα στελέχη της Πτέρυγας συνωστίζονταν στον προθάλαμο της υπουργού κυρίας Γιαννάκου, με πρώτη τη σημερινή πρωτοπόρα της προσέγγισης, κυρία Ρεπούση. Και ακολούθησε η δημιουργία μιας παράταξης μέσα στους πανεπιστημιακούς, η οποία συγκρούστηκε αλύπητα με την τότε αριστερή ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ, σχημάτισε μια τρικομματική ηγεσία του συνδικάτου πολύ πριν από την αντίστοιχη της Βουλής, στήριξε αναφανδόν (αλλά με βελτιωτικές παρατηρήσεις) τους νόμους Γιαννάκου, Διαμαντοπούλου, Αρβανιτόπουλου, βοήθησε όσο μπορούσε στη μετάλλαξη του πανεπιστημίου σε επιχείρηση, ενίσχυσε τα Συμβούλια Ιδρύματος και όλες τις μετατροπές προς το αυταρχικότερο. Και σήμερα ακόμη, ενόψει του συνεδρίου της ΠΟΣΔΕΠ, συνεχίζει την ίδια τακτική, παρά τις όποιες «προσεγγίσεις» σε επίπεδο βουλευτικών εκλογών.

Όταν η φούσκα κατέρρευσε
Όταν η Πτέρυγα αυτονομήθηκε ως ΔΗΜΑΡ, περιείχε απ’όλα, όπως κάθε κόμμα: από ακραιφνείς ιδεολόγους που απέβλεπαν στην πρόοδο της ελληνικής κοινωνίας μέχρι ιδιοτελείς καιροσκόπους που νοιάζονταν μόνο για την προσωπική τους ανάδειξη και ευμάρεια. Εμφανίστηκε σαν κάτι το φρέσκο, σαν η ζητούμενη ανανέωση του πολιτικού προσωπικού την εποχή που η κρίση είχε συγκλονίσει το πολιτικό σκηνικό και τινάξει στον αέρα το δικομματισμό.

Κατάφερε, εκ του μηδενός, να φτάσει στο 6% και να βγάλει βουλευτές όταν οι γνήσιοι εκφραστές του νεοφιλελευθερισμού (Ανδριανόπουλος, Μάνος, Τζήμερος) δεν έχουν ποτέ καταφέρει να βγάλουν βουλευτές αυτόνομα. Και αποδείχτηκε φούσκα.

Δύο χρόνια μετά τις εκλογές η φούσκα κατέρρευσε. Τη σκυτάλη της ανανέωσης εντός συστήματος την έχει παραλάβει το Ποτάμι – άγνωστο πόσο θα κρατήσει κι αυτό. Πολιτική φυσιογνωμία δεν κατάφερε να αποκτήσει, μια φιλοκυβερνητική και μια αντιπολιτευόμενη (στρογγυλεμένα), μια υπέρ των γάμων των ομοφυλοφίλων και μια εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων τους οποίους ο νόμος Μανιτάκη θέτει σε διαρκή ομηρία. Πολιτική χωρίς ακροατήριο, χωρίς συγκρότηση, χωρίς συνοχή. Μόνος συνεκτικός τους κρίκος ήταν η διαφοροποίηση από τη «λαϊκίστικη» Αριστερά. Και αυτός σήμερα κατέρρευσε.

Τι μένει; Μένει μια Κοινοβουλευτική Ομάδα με ημερομηνία λήξης. Το αν η θητεία τους θα παραταθεί για ενάμιση χρόνο, εάν θα λήξει, εάν θα επανεκλεγούν και με ποιο ψηφοδέλτιο δεν είναι πρώτο μέλημα του ελληνικού λαού – και φαντάζομαι ούτε καν του 1% που τους ψήφισε στις Ευρωεκλογές. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχουν καν τοποθετηθεί σαφώς ότι θα καταψηφίσουν την οποιαδήποτε πρόταση Προέδρου Δημοκρατίας, ενώ το ‘χουν κάνει ήδη κάποιοι ανεξάρτητοι βουλευτές και το 180, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν πιάνεται με τίποτα. Όταν κάνεις μπλόφα ενώ όλοι ξέρουν πως δεν έχεις φύλλο, δεν κερδίζεις ποτέ. Και αυτό το έχουν καταλάβει αρκετοί, που ακολουθούν προσωπικές στρατηγικές ώστε να περισώσουν το πολιτικό τους μέλλον.

Η πεπονόφλουδα

Είναι εφικτή σήμερα μια σύμπραξη, και μάλιστα προεκλογική (καθώς μετεκλογικά κανείς δεν ξέρει αν θα υπάρχει ΔΗΜΑΡ); Πέρα από το ότι μια σύμπραξη κομμάτων αφαιρεί το μπόνους των 50 εδρών, άρα μιλάμε για προσχωρήσεις στελεχών πλέον, μπαίνει το θέμα της πολιτικής που θα ακολουθηθεί.

Ο Φώτης Κουβέλης μίλησε για προγραμματικές συγκλίσεις. Σωστά. Αλλά μπορεί να υπάρχει προγραμματική σύγκλιση ανάμεσα σ’ αυτούς που στήριξαν τους νόμους Διαμαντοπούλου και Μανιτάκη και σ’ αυτούς που έχουν δεσμευτεί για την κατάργησή τους; Κι αν κάποιοι υποχωρήσουν σε όλα προκειμένου να μπουν σε ψηφοδέλτια, σκίζοντας αυτό που μέχρι χτες προσκυνούσαν, δεν θα κάνουν το ίδιο μεθαύριο εάν τα πράγματα σφίξουν;

Κοντολογίς, ενδεχόμενη σύμπραξη με τη ΔΗΜΑΡ όχι μόνο δεν θα φέρει κόσμο στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα διώξει. Θα διώξει όσους μυρίσουν άρωμα συναλλαγής επιβεβαιώνοντας ότι «όλοι ίδιοι είναι». Πέρα από ψήφους, θα διώξει όσους έφαγαν τα χημικά της αρκούδας όχι για να κάνουν βουλευτές (μήπως και υπουργούς;) τους συνομιλητές της κυρίας Γιαννάκου αλλά για μιαν άλλη Παιδεία. Και άλλους θα διώξει – αφήνεται στον αναγνώστη.

Αλλά για μια σύμπραξη χρειάζονται δύο. Θα δεχτεί ο ΣΥΡΙΖΑ μια τέτοια σύμπραξη; Σίγουρα υπάρχουν στελέχη που την επιδιώκουν, με γνώμονα το μαγικό αριθμό 180 και το άθροισμα των εκλογικών ποσοστών. Ξεχνώντας ότι η πολιτική δεν ανάγεται στα Μαθηματικά, κι ότι τα Μαθηματικά είναι κάτι πολύ παραπάνω από απλές αθροίσεις. Αλλά δεν πιστεύω ότι θα επικρατήσουν, καθώς ούτε καν η μακιαβελική αντιμετώπιση της πολιτικής δεν συνηγορεί υπέρ μιας τέτοιας σύμπραξης – πόσο μάλλον μια αριστερή στάση. Και έχω εμπιστοσύνη στα αντανακλαστικά αυτών που κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας, της Γένοβας ή του Ελληνικού, όπως και στο πολιτικό αισθητήριο του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, ότι δεν θα πατήσουν αυτή την πεπονόφλουδα.

Περισσότερα...

Συμπάσχουμε και συμπαραστεκόμαστε στον σύντροφο Τάσο Κορωνάκη

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Στο τελευταίο τεύχος του “Δελτίου Θυέλλης”, της περιοδικής έκδοσης του “ΔΙΚΤΥΟΥ για να Πολιτικά και Κοινωνικά δικαιώματα” δημοσιεύτηκε άρθρο του Τάσου Κορωνάκη με τον τίτλο: “Πιο ανοιχτά, πιο ριζοσπαστικά με τον ΣΥΡΙΖΑ για την ανατροπή”, το οποίο δεν έτυχε καμιάς προβολής από τον κομματικά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, εκτός μιας αναδημοσίευσης στο “REDnotebook”. Ο Τάσος Κορωνάκης, ως γνωστόν εκτός από τα κομματικά “αξιώματα” που κατέχει ήταν και ένας από τους πρωτεργάτες της πρωτοβουλίας των “53” που κατέθεσαν το πολυσυζητημένο κείμενο στην τελευταία ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.

Δηλώνουμε χωρίς πολλές περιστροφές ότι συμμεριζόμαστε τις ανησυχίες που εκφράζει και αποδεχόμαστε την στοχοθεσία που θέτει ως προς το ζήτημα των συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ. Θα συμφωνήσουμε λοιπόν με αυτά του γράφει:

“Μία εκτίμηση που προεξοφλεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ από μόνος του δεν μπορεί να υπερβεί το επίπεδο του 30%, πέρα από την έλλειψη αυτοπεποίθησης που αναπαράγει, μας οδηγεί με έναν μάλλον σχηματικό τρόπο στην αναγκαστική επιλογή συμμάχων μεταξύ των υπαρκτών πολιτικών σχηματισμών, από τους οποίους κιόλας θα κριθεί και η επιτυχία του σχεδίου μας. Κάπως έτσι εκκινεί μία συζήτηση περί μετατόπισης της γραμμής μας, είτε προς την Κεντροαριστερά, είτε προς τον πατριωτικό χώρο, αναζητώντας και την αύξηση της επιρροής μας και την συγκρότηση συμμαχιών. Έτσι όμως δημιουργείται ένας πραγματικός κίνδυνος αλλοίωσης του στίγματος που μας έφερε ως εδώ και αποσταθεροποίησης του κόσμου που ήδη πίστεψε και αγωνίστηκε για την κυβέρνηση της Αριστεράς.”

Υπενθυμίζουμε όμως ότι “συζήτηση περί μετατόπισης της γραμμής μας, είτε προς την Κεντροαριστερά, είτε προς τον πατριωτικό χώρο” δεν προέκυψε ξαφνικά από το εκλογικό αποτέλεσμα, ούτε βέβαια “άνοιξε” με το κείμενο των “53”. Είχαν προηγηθεί “μάχες” όταν εκείνες οι επιλογές που κατακρίνει σήμερα ο Τ.Κ. έπεσαν προεκλογικά από τον ουρανό ως το θείο “μάνα” που θα έφερνε την νίκη και θα άλλαζε ριζικά το πολιτικό τοπίο στις 26 του Μάη.

Τότε το πολιτικό διακύβευμα ήταν αυτό που περιγράφει στο πρόσφατο άρθρο του ο Τ. Κορωνάκης, ότι δηλαδή “οφείλουμε να μην μεταμορφώσουμε εμείς οι ίδιοι τα ανυπόληπτα κεντροαριστερά μορφώματα και τα χρεοκοπημένα στελέχη του μνημονίου σε ρυθμιστές της επιτυχίας του δικού μας σχεδίου”. Όμως η αντιπαράθεση εντός του ΣΥΡΙΖΑ που έλαβε πολωτικές διαστάσεις, δίχασε και συνεχίζει να διχάζει τις οργανώσεις του, δεν ήταν αντίστοιχη του μεγέθους αυτής της πολιτικής διαφωνίας. Η κατάσταση αυτή προέκυψε από το γεγονός ότι η πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ για την προεκλογική μάχη διαμορφώθηκε σε κομματικά παράκεντρα και επιβλήθηκε με αλαζονικό τρόπο από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Για να διαχειριστεί λοιπόν αυτή την διαφωνία σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ με πολιτικό τρόπο, θα πρέπει να παραμεριστούν άμεσα οι αντικαταστατικές και αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις που σημειώθηκαν στην προεκλογική περίοδο, να δοθεί ο λόγος στα μέλη του, αλλά και να εξασφαλιστεί η συμμετοχή τους στην λήψη κρίσιμων αποφάσεων, όπως αυτές που αφορούν στο θέμα των συμμαχιών και περιλαμβάνονται στην τελευταία απόφαση της ΚΕ. Επισημαίνουμε ότι οι αποφάσεις της ΚΕ επικύρωσαν τις επιλογές της προεκλογικής περιόδου και νομιμοποίησαν πρακτικά την “γραμμή”, την οποία φαίνεται ότι αντιμάχεται σήμερα ο Τ. Κ.

Όμως αυτά τα ζητήματα διευθετήθηκαν με τον γνωστό τρόπο στην ΠΓ και στην ΚΕ, όπου κυριαρχούν οι μικροπολιτικές και η διγλωσσία των μηχανισμών. Στην τελευταία ΚΕ οι “53” είχαν εκεί την ευκαιρία να θέσουν κάποιους στοιχειώδεις φραγμούς μπροστά στους κινδύνους που περιγράφονται στο κείμενο του Τ.Κ. Θα μπορούσαν να καταθέσουν ως τροπολογία τις δικές τους “κόκκινες γραμμές” ή να ψηφίσουν την τροπολογία της “αριστερής πλατφόρμας” που περιλάμβανε παρεμφερείς οριοθετήσεις. Είχαν επίσης την δυνατότητα να διαβουλευθούν με την “αριστερή πλατφόρμα” και να καταθέσουν κοινές τροπολογίες. Όμως δεν έπραξαν τίποτα απ' αυτά. Αντίθετα, ένα βασικό στέλεχος της πρωτοβουλίας των “53” ανέλαβε με ανάθεση τον ρόλο του “αντ' αυτού” , τόσο στην υποστήριξη της εισηγητικής απόφασης της ΚΕ, όσο και στην καταγγελία της τροπολογίας της “αριστερής πλατφόρμας”...

Ο Τ.Κ. ως υπεύθυνος του οργανωτικού, γνωρίζει ότι οι πολιτικές προτάσεις δεν αρκεί να διατυπώνονται ως αφηγήσεις στο χώρο των ιδεών, αλλά θα πρέπει να συνοδεύονται και με τα κατάλληλα μέτρα για την πραγμάτωσή τους. Αν πράγματι πιστεύει αυτά που γράφει και δεν πετάει λεκτικά “πυροτεχνήματα”, οφείλει να πάει ένα βήμα μπροστά. Αλλιώς θα χρεωθεί ότι ακολουθεί ανάλογες πρακτικές με αυτές των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ, οι οποίοι όταν έχουν δυσκολέψει τα πράγματα, ρίχνουν και μια ντουφεκιά στον αέρα - προκηρύσσοντας μια εικοσιτετράωρη απεργία ή μια στάση εργασίας - για να εκτονωθεί η κατάσταση.

Η λύση επίσης δεν είναι να οικοδομηθεί μια νέα “τάση” από τα υπολείμματα της ΑΡΕΝ και της ΑΝΑΣΑ στα λειτουργικά πρότυπα των φατριαστικών ομαδοποιήσεων, η οποία θα προσπαθήσει να αντιμετωπίσει αυτό το ζήτημα εντός των πλαισίων της διαπάλης των μηχανισμών. Η λύση βρίσκεται στις καταστατικές αρχές του ΣΥΡΙΖΑ. Η τήρησή τους αποκαθιστά την κομματική λειτουργία, επαναφέρει την λήψη κρίσιμων αποφάσεων από τα κομματικά παράκεντρα στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και βάζει φραγμούς στους διάφορους “τροχανάδες” που διοικούν σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ και επιχειρούν να τον μετατρέψουν σε μια εκλογική φούσκα, η οποία θα σκάσει όταν πέσει στο πρώτο εμπόδιο που θα συναντήσει στον δρόμο της...

Η προσφυγή στο άρθρο 17 του καταστατικού που προβλέπει ότι: “Σοβαρά ζητήματα της πολιτικής και της λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να αντιμετωπιστούν με την προσφυγή στη θέληση των μελών του, με το θεσμό του εσωτερικού δημοψηφίσματος στη βάση εναλλακτικών προτάσεων” είναι η μόνη ενδεδειγμένη πολιτική δράση η οποία εξασφαλίζει άμεσα και με την συμμετοχή των μελών την αποκατάσταση της κομματικής διαδικασίας για την λήψη απόφασης στο συγκεκριμένο σοβαρό ζήτημα. Να τεθεί λοιπόν σε δημοψήφισμα, το τμήμα της τελευταίας απόφασης της ΚΕ που αναφέρεται στο θέμα των συμμαχιών, σε αντιπαράθεση με εναλλακτική πρόταση που οριοθετεί με σαφήνεια τις “κόκκινες γραμμές”, όπως αυτές που θέτει το κείμενο του Τ. Κορωνάκη, οι οποίες είναι παρόμοιες με αυτές που κατέθεσε ως τροπολογία η “αριστερή πλατφόρμα” στην Κ.Ε.

Καλούμε την “αριστερή πλατφόρμα”, όσους από τους “53” συμμερίζονται τους κινδύνους που επισημαίνει ο Τάσος Κορωνάκης, αλλά κυρίως τους συντρόφους μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν πάψει πλέον να εμπιστεύονται τους μηχανισμούς, στην ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών για την προσφυγή στο άρθρο 17 του καταστατικού.

Είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία και για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και για την Αριστερά στην χώρα μας. Σε αυτή την συγκυρία θα αποδειχθεί αν μπορούν να ξεπεραστούν οι μικροπολιτικές και οι μικροσυσχετισμοί των μηχανισμών μπροστά στις ορατές σε όλους πλέον απειλές για την φυσιογνωμία αλλά και για τις προγραμματικές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή την συγκυρία θα κριθεί αν πραγματικά μπορεί να υπάρξει “ΣΥΡΙΖΑ των μελών” του.

Το καλοκαίρι είναι σύντομο, και το φθινόπωρο μας περιμένουν πολλές εκπλήξεις...

Περισσότερα...

Η τοποθέτηση της Σίσσυ Βωβού στην 1η συνάντηση (28-6-14)

της Σίσσυ Βωβού

Συντρόφισσες, σύντροφοι

Ακούστηκε σήμερα η άποψη ότι πρέπει να είμαστε κόμμα των μελών, πράγμα που φυσικά όλες και όλοι πιστεύουμε, αλλά παράλληλα απορρίφθηκε από κάποιον σύντροφο η ιδέα των τάσεων, γιατί δημιουργούν δικές τους εξουσίες.

Θα ήθελα να υποστηρίξω την ύπαρξη τάσεων σε κάθε αριστερό κόμμα, γιατί αποτελούν συσσωματώσεις που επεξεργάζονται πολιτική και μπορούν να επηρεάζουν το κόμμα προς την κατεύθυνση που πιστεύουν. Φυσικά δεν πρέπει να είναι μηχανισμοί και να έχουν εσωτερική πειθαρχία, όπως το λέει το καταστατικό και όπως είναι λογικό.

Εδώ να θυμίσω ότι στην Ελλάδα οι τάσεις κατοχυρώθηκαν στο ΚΚΕ-Εσωτερικού στο συνέδριο του 1987 για πρώτη φορά, και έκτοτε λειτούργησαν στην ΑΚΟΑ και τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ. Οι τάσεις κατοχυρώθηκαν επίσης στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ παρά τη μεγάλη αντίθεση που εξέφρασε ο πρόεδρος και το περιβάλλον του, και πιστεύω ότι αυτό είναι θετικό. Στο ίδιο συνέδριο του 1987 κατοχυρώθηκε η ποσόστωση των γυναικών σε όλα τα όργανα κατά το 1/3, με βάση την ανάλυση ότι οι γυναίκες δεν εκλέγονται στα όργανα λόγω πατριαρχικών προκαταλήψεων γυναικών και ανδρών, και ότι η ποσόστωση είναι ένα τεχνικό μέτρο διόρθωσης μιας κατάστασης που βασίζεται σε πατριαρχικές λογικές, και στόχος είναι η διόρθωση της σύνθεσης των οργάνων και προοπτικά η κατάργησή της.

Η τάση στην οποία συμμετέχω, η ΑΝΑΣΑ, έχει ως πολιτικά διακριτικά την υποστήριξη και συμμετοχή στα κοινωνικά κινήματα, τον διεθνισμό και το φεμινισμό. Δυστυχώς το τελευταίο τείνει να καταλήξει σε άγνωστη λέξη, γιατί η όλη σύνθεση της τάσης, ιδίως μετά την αυτοδιάλυση της ΑΚΟΑ, δεν στηρίζει τον τρίτο πυλώνα, και αυτό έχει προκύψει μέσα από συγκεκριμένες πράξεις και κυρίως παραλείψεις της.

Δεύτερον θέλω να διαφωνήσω με άποψη που ακούστηκε ότι η γραφειοκρατία που σχηματίζεται στο κόμμα μας προσωποποιείται από ανθρώπους που δεν έχουν κινηματική λογική και δράση. Δυστυχώς, βλέπουμε ανθρώπους με κινηματική λογική και δράση στο παρελθόν και στο παρόν, να συμβάλλουν στη διαμόρφωση σκληρών γραφειοκρατικών ιεραρχιών που παρακάμπτουν τα «απλά» μέλη, που αποφασίζουν μέσα από τασιακές συναλλαγές, και που ακολουθούν σκληρές τασιακές και προσωπικές επιδιώξεις χρησιμοποιώντας τα μέλη των τάσεων ως κωπηλάτες σε ένα σκάφος που διευθύνουν.

Τρίτον, να θυμίσω ότι η συλλογική δράση και η δημοκρατία σε ένα συλλογικό υποκείμενο όπως στην προκειμένη περίπτωση τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ούτε απλό ούτε εύκολο πράγμα. Επίσης, η δημοκρατία δεν είναι απλά η έκφραση των απόψεων των μελών και η συμμετοχή τους στη λήψη πολιτικών αποφάσεων. Ζούμε σ’ έναν καπιταλιστικό κόσμο, είμαστε όλοι και όλες homo capitalisticus σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Αυτό που θα απαιτείτο από ένα κόμμα είναι το πολιτικό πλαίσιο και η λειτουργία των ανθρώπων που μετέχουν, ισότιμα, χωρίς διακρίσεις σε «προβεβλημένα», «πρωτοκλασάτα», «δευτεροκλασάτα» στελέχη και απλά μέλη. Και φυσικά να αποκλείονται οι διαδικασίες που οδηγούν στη δημιουργία τέτοιων κατηγοριοποιήσεων και ιεραρχιών.

Πέραν των όποιων αποφάσεων ληφθούν για συμπλήρωση του καταστατικού, που ασφαλώς χρειάζονται και έχουν αποφασιστεί και από το ιδρυτικό συνέδριο, θα ήθελα να στηλιτεύσω δύο σημαντικές παραβιάσεις του καταστατικού που ήδη έγιναν.
Η πρώτη, με το «καλημέρα», ήταν η παραβίαση της ποσόστωσης των γυναικών κατά 1/3 στην πολιτική γραμματεία.

Αποφασίστηκε καθαρά και αδιαμφισβήτητα ότι η ποσόστωση θα λειτουργεί για όλα τα όργανα, έστω κι αν είναι κατά τη γνώμη μου χαμηλή, μια και είχε γίνει η πρόταση για 40% η οποία τέθηκε σε δεύτερη ψηφοφορία γιατί οι ψήφοι με την ανάταση των χεριών φαίνονταν ισότιμοι. Στην πρώτη ψηφοφορία, το προεδρείο αρνήθηκε την καταμέτρηση. Στην δεύτερη ψηφοφορία μπήκαν λαχανιασμένοι αρκετοί σύντροφοι και συντρόφισσες, και κατόρθωσαν να αντιστρέψουν το αρχικό διαφαινόμενο αποτέλεσμα. Ότι η ποσόστωση αποφασίστηκε να λειτουργεί σε όλα τα όργανα, είναι αδιαμφισβήτητο και υπάρχει και βίντεο που το δείχνει. Και όμως, όταν συγκροτήθηκε η νέα Πολιτική Γραμματεία, μπήκαν μόνο 4 γυναίκες, δηλαδή 16%. Σε διαμαρτυρία μας και συλλογή υπογραφών για να διορθωθεί αυτή η παραβίαση, δεν εισακουστήκαμε, και οι τάσεις τελικά συμφώνησαν στο εξευτελιστικό ποσοστό γυναικών στην Πολιτική Γραμματεία.

Η δεύτερη παραβίαση ήταν επίσης μείζων, και αφορούσε το εσωκομματικό δημοψήφισμα για τις ευρωεκλογές. Το καταστατικό το προβλέπει, παρ’ όλα αυτά, διαφαινόταν η τάση της Πολιτικής Γραμματείας να μην ακολουθήσει αυτή την πρόνοια του καταστατικού. Εμείς συλλέξαμε 37 υπογραφές όπου ζητούσαμε να τηρηθεί το καταστατικο και βάζαμε και καινοτόμες ιδέες λόγω του καινούριου νόμου για ενιαία εκλογική περιφέρεια σε όλη τη χώρα. Δεν εισακουστήκαμε, οι υποψηφιότητες τέθηκαν στην Γραμματεία του κόμματος, δεν εμφανίστηκαν πουθενά για να τις μάθουν τα μέλη και να γίνουν γνωστές, στη συνέχεια τέθηκαν σε ψήφιση στην Κεντρική Επιτροπή (με τα γνωστά ευτράπελα), και τα αποτελέσματα αυτής της ψηφοφορίας δεν ανακοινώθηκαν ούτε σε όσους και όσες είχαν βάλει υποψηφιότητα, ούτε στο κόμμα. Δηλαδή, το κόμμα αντιμετώπισε τους και τις υποψήφιες ως ανύπαρκτα πρόσωπα.

Τέλος να πούμε ότι έχει δημιουργηθεί μια εσωτερική λειτουργία με τις τάσεις ως παράκεντρα λήψης αποφάσεων και προώθησης αντιπροσώπων σε όλα τα όργανα, με αδιαφανείς φυσικά διαδικασίες των διαδρόμων, με κύριο στόχο να μην μάθει η κοινωνία τις απόψεις που προβάλλονται στον ΣΥΡΙΖΑ γιατί αυτό θα δώσει επιχειρήματα στους εχθρούς μας, και άρα το μόνο που μπορεί να εξασφαλίζει τις «ποσοστώσεις» των τάσεων είναι αυτές οι κρυφές και αντικαταστατικές διαδικασίες. Αυτό πρέπει να αλλάξει, και χρειάζεται κάποιος καταλύτης, γιατί πολλά μέλη είναι δυσαρεστημένα με τέτοιες εξελίξεις, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζουν τη συμμετοχή τους επειδή δεν νιώθουν να παίζουν κάποιον ζωντανό και ενεργητικό ρόλο.

Περισσότερα...

Η παρέμβαση της Αννας Μαντέλου στην 2η συνάντηση (9-7-2014)

Της Αννας Μαντέλου

Η αστική τάξη μετά την απίσχναση του δικομματικού μοντέλου, η ίδια προσπαθεί να δημιουργήσει τον μύθο της κεντροαριστεράς.

Η ΔΗΜΑΡ , το δεξιό κομμάτι του συνασπισμού που αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ , συμμετείχε στην παραπαίουσα κυβέρνηση, σε στιγμές οριακές για την ύπαρξη της ίδιας και της έδωσε ιδεολογικό φιλί της ζωής, ως δήθεν «υπεύθυνη» αριστερά.
Σήμερα ζητάει ένα τμήμα των στελεχών της μετά μάλιστα την εκλογική της συντριβή ένα είδος συνεργασία μαζί μας χωρίς να αλλάξει τις απόψεις της για την μεταρρύθμιση του « κράτους» , με την συμμετοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων, με μια μη ταξική ανάλυση για την φύση του κράτους .

Οσο για τους πασοκογενείς που δεν τους κάνει ο Βενιζέλος και στρέφονται σ΄εμάς είναι τα υπολείμματα της σοσιαλδημοκρατίας που στην Ελλάδα όπως και σε όλη την Ευρώπη επέβαλαν τις νεοφιλεύθερες πολιτικές της δημοσιονομικής προσαρμογής σε αγαστή συνεργασία με την λαϊκή δεξιά, δημιούργησαν στρατιές εκατομμυρίων ανέργων και με κροκοδείλεια δάκρυα αναφέρονται σε αυτές τις ζωές που κατέστρεψαν, με ευχολόγια.

Αντιμετωπίζουν δε σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ σαν εφαλτήριο που πιθανόν να τους βοηθήσει για αποκατάσταση όχι της τιμής τους, κατά την γνώμη μου, αλλά της αποφυγής καταβολής των επιτιμίων που είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν για τον εξαγνισμό τους από δεκαετίες λαμογιάς και εκμαυλισμού πολιτικού και πολιτιστικού.

Η συνεργασία μας με τους παραπάνω είναι σαφές ότι θα οδηγήσει σε μείωση της εκλογικής μας επιρροής αντί την θεωρούμενη ενίσχυση της. Διότι οι πολίτες δεν έχουν μνήμη χρυσόψαρου. Αν για βραχυπρόθεσμες εκλογικές σκοπιμότητες βρεθούμε στην ίδια μεριά μαζί τους θα κάνει κακό αντί για καλό. Γιατί το διαφορετικό κοινωνικό όραμα δεν το ενισχύει η ύπαρξη στις γραμμές μας διάφορων καριεριστών της πολιτικής που βρωμάνε την μούχλα της κοινωνικής καταστροφής που δημιούργησαν.

Στην Ελλάδα των μνημονίων έχουμε στο πεδίο της ταξικής σύγκρουσης, μετά την ανάπτυξη των κινημάτων των πλατειών και των μαζικών κινητοποιήσεων όλων των κοινωνικών ομάδων που θίγονται την συνειδητοποίησή των εργαζομένων ότι η λύση είναι πολιτική.

Αυτό εμφανίζεται και στο πικ της αντίστασης τους αλλά και μετά την ήττα που τους επιβάλει η σκληρή νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση. Η μάχη τους δεν μπορεί να βρει διέξοδο ούτε καν σε μικρές έστω νίκες.

Ο στόχος της άρχουσας τάξης για την πλήρη εξάρθρωση των εργασιακών θεσμών και τον έλεγχο ενός τεράστιου εφεδρικού εργατικού δυναμικού, οδηγεί ένα μεγάλο τμήμα των εργαζόμενων να αναπαράγουν την εργασιακή τους δύναμη σε συνθήκες μεσαιωνικής εκμετάλλευσης.

Σε αυτό το σκηνικό της οξείας ταξικής σύγκρουσης, αναδύθηκε η πολιτική εμφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ, που με το ριζοσπαστικό του χαρακτήρα συνδέθηκε με τα κινήματα και δημιούργησε στην Ελλάδα την ελπίδα για τους φτωχούς, για την ικανοποίηση των αναγκών πάνω από τα κέρδη για τον έλεγχο των στρατηγικών τομέων της οικονομίας από τους εργαζόμενους, για την πλήρη ρήξη με το νεοφιλεύθερο μοντέλο της καπιταλιστικής αναδιάταξης.

Η εκλογική του μεγέθυνση και η πρωτιά του στις ευρωεκλογές, έδωσε σε όλη την Ευρώπη, και κυρίως στις χώρες του νότου, το μήνυμα ότι οι λαοί μπορούν να αμφισβητήσουν την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα.

Η περαιτέρω εκλογική μας διεύρυνση μπορεί να συμβεί μόνο αν προτάξουμε γι’ άλλη μια φορά τα κινηματικά μας χαρακτηριστικά, που υποχώρησαν λόγω της μετατόπισης του βάρους στην κοινοβουλευτική μας εκπροσώπηση.

Μετά το 2012 θεωρήσαμε δεδομένη την υποστήριξη των ριζοσπαστικών τμημάτων του πληθυσμού και προσπαθήσαμε να «πείσουμε» τα μεσαία στρώματα, σε μια εποχή μάλιστα που αυτά φτωχοποιούνται και ο συντηρητικός λόγος, τους φαίνεται ανεπαρκής.
Ταυτόχρονα το μοντέλο οργάνωσης που προτάξαμε, ιεραρχικό και συγκεντρωτικό, σήμερα δεν εμπνέει τους πολίτες και δημιουργεί καχυποψία για το μέλλον, τον φόβο για την δημιουργία δηλαδή μιας νέας κάστας γραφειοκρατών που θα ρυμουλκήσουν την ζωή τους σε νερά που οι ίδιοι δεν θα έχουν διαλέξει.

Το έχω ξαναπεί, αλλά το έχω ξανακούσει. Εννοώ την ρήση «όλοι ίδιοι είναι» που αφορά την συνειδητοποίηση της προδιαγεγραμμένης πορείας για τους διαχειριστές της πολιτικής, και την αυτονόμηση της δραστηριότητά τους από το κοινωνικό γίγνεσθαι, τον παραγοντισμό, τα προνόμια οικονομικά και κοινωνικά.

Π ως μπορούν να πεισθούν οι πολίτες να συμμετέχουν σε ότι τους πονά και ότι τους δημιουργεί τη καθημερινή αγωνία επιβίωσης;

Μόνο αν αισθανθούν ότι οι ίδιοι και μόνο αυτοί θα είναι οι αυριανοί στρατηγοί της δημιουργίας της καθημερινής ζωής τους.

Ένα παράδειγμα τέτοιου τύπου είναι οι εργαζόμενοι στην αυτοδιαχειριζόμενη ΒΙΟΜΕ.

Ενας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, θα μου πείτε, και μάλιστα όταν έχει να παλέψει και με τους εργατοπατέρες του Κ.Κ.Ε. που εναντιώνονται στο εγχείρημα

Εν κατακλείδι πρέπει να προτάξουμε το άλλο μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης στην πράξη, και να συνεχίσουμε να αναδεικνύουμε περισσότερο όλα αυτά τα κινήματα κατά των πλειστηριασμών, των εξώσεων, των διοδίων, του πορισμού τροφής χωρίς μεσάζοντες, της υπεράσπισης του δικαιώματος στην στέγη, της παιδείας, της υγείας, του πολιτισμού, της ενέργειας, της προστασίας του περιβάλλοντος, της υπεράσπισης των αιγιαλών, κοινωνικά αγαθά που κανένας δεν θα τα στερείται.

Να υπερασπιζόμαστε καθημερινά τις ατομικές ελευθερίες που φαλκιδεύονται, τα δικαιώματα αυτοπροσδιορισμού κάθε ομάδας, φύλου, μειονοτήτων.

Αν αυτά δεν γίνουν ο κορμός της κινηματικής μας δράσης κινδυνεύουμε να στοχεύσουμε σε κοινωνικό κενό χώρο και όχι μόνο θα χάσουμε την μάχη αλλά και να συνεχίσει η αστική τάξη ανενόχλητη την κοινωνική καταστροφή της σε ένα θανατερό εναγκαλισμό με την κοινωνία.

Και θα κλείσω με τρεις προτάσεις που θεωρούμε σημαντικές σαν απάντηση στη σημερινή κατάσταση του κόμματος.

1. Να δημιουργηθεί από εμάς μια ομάδα επικοινωνίας με στόχο την διάχυση της πληροφόρησης σε όλες τις οργανώσεις που δραστηριοποιούμαστε για τα πεπραγμένα του κόμματος. Δεν είναι δυνατόν οι διάφοροι μηχανισμοί να έχουν την αποκλειστική πληροφόρηση για αυτά και τα μέλη να αγνοούν τι συμβαίνει, υπάρχοντας σαν τελευταίοι αποδέκτες εντολών δράσης.

2. Να δημιουργηθεί μια πλατφόρμα πληροφόρησης.

3. Να ζητήσουμε από τις οργανώσεις μας να κάνουν ανοικτές συνελεύσεις, για την συμμετοχή του κόσμου που δεν ενεργοποιείται σε συζήτηση κυρίως για την πολιτική του κόμματος.

Περισσότερα...

Νέα συνάντηση Τετάρτη 9/7 και ώρα 7.00 μμ

Μετά από κάλεσμα των “Ανένταχτων εντός ΣΥΡΙΖΑ”, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ από Αθήνα και επαρχία συναντήθηκαν το Σάββατο στον πολυχώρο της Ανοικτής Πόλης. Η συνάντηση παρά την φιλοδοξία των οργανωτών της για τέσσερις διακριτές θεματικές συζητήσεις, επικεντρώθηκε σε τρέχοντα πολιτικά προβλήματα και διερευνήθηκε η δυνατότητα συλλογικού αυτοπροσδιορισμού όσων μελών δεν ανήκουν σε τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε συντροφικό κλίμα αναπτύχθηκε γόνιμος διάλογος στην κατεύθυνση αναζήτησης πολιτικών πρωτοβουλιών για τα κρίσιμα ζητήματα που αναδείχθηκαν από την συζήτηση. Ο διάλογος αυτός θα συνεχιστεί στην επόμενη συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί στον ίδιο χώρο την Τετάρτη 9-7-201,  ώρα 7μμ με στόχο την συνδιαμόρφωση πολιτικών πρακτικών που κατοχυρώνουν την ενεργό συμμετοχή των μελών στην λήψη των αποφάσεων αλλά και περιφρουρούν τις πολιτικές αποφάσεις του 1ου Συνεδρίου.

Αθήνα 29-6-2014

Ανένταχτοι εντος ΣΥΡΙΖΑ

Περισσότερα...

Οι προοπτικές του ΣΥΡΙΖΑ

Παρουσιάζουμε το εισηγητικό κείμενο για τις προοπτικές του ΣΥΡΙΖΑ στην συνάντησης των "ανένταχτων εντός ΣΥΡΙΖΑ" που έγινε το Σάββατο 28 Ιουνίου στα γραφεία της "ανοικτής πόλης" 

Του Βένιου Αγγελόπουλου 

Παραμένει ως δηλωμένος πολιτικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ η απεμπλοκή της χώρας από τη μνημονιακή πολιτική και η έξοδος από την ανθρωπιστική κρίση.
 
Επισημαίνουμε ότι αυτός ο στόχος δεν ταυτίζεται με την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών: η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (ή με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, ή όπως αλλιώς λέγεται) είναι ένα μέσο για την επίτευξη του στόχου, όχι ο στόχος ο ίδιος. Σημασία έχει το τι θα κάνει μια τέτοια κυβέρνηση, κι αυτό εξαρτάται επίσης με ποιους θα το κάνει.

Καταρχάς πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει τις εκλογές ανεβάζοντας σημαντικά τα ποσοστά και τις ψήφους του. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με μεταγραφές από το παλιό πολιτικό προσωπικό που ψάχνει για στέγη πολιτικής επιβίωσης, και που θα διώξει κόσμο αντί να φέρει. Γίνεται μόνο με τη μεταστροφή μεγάλου τμήματος των απογοητευμένων από την πολιτική, την άντληση από τη δεξαμενή της αποχής. Οι ψηφοφόροι που εγκατέλειψαν τη ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ δεν θα ακολουθήσουν τα στελέχη τους που θα ανανήψουν. Αντίθετα, αν μια κυβέρνηση της Αριστεράς στηρίζεται σε ευκαιριακούς συμμάχους που για κύριο κίνητρο είχαν την εξασφάλιση μιας βουλευτικής θητείας ακόμη, αυτοί θα είναι οι πρώτοι που θα την εγκαταλείψουν μόλις σκουρύνουν τα πράματα.

Ο Σύριζα πρέπει να πείσει ότι έχει σκοπό να κυβερνήσει διαφορετικά και ότι όσο είναι αντιπολίτευση μετέχει ενεργά στην άμυνα των λαϊκών στρωμάτων και στηρίζει με ανιδιοτέλεια όσους πλήττονται από την κρίση. Σημαίνει ότι στηρίζει τα κινήματα χωρίς να προσπαθεί να τα υποκαταστήσει ή να τα χειραγωγήσει.

Η προοπτική νίκης της ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν ωφελείται από την αγωνιώδη αναζήτηση πολιτικών συμμάχων στρογγυλεύοντας τις γωνίες. Αντίθετα, χρειάζεται η μεγαλύτερη δυνατή διασαφήνιση του πολιτικού στίγματος του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, η αύξηση της πίεσης προς το κυβερνητικό στρατόπεδο. Πίεση και θεσμική και κινηματική, ώστε να ενισχυθούν οι διαλυτικές τάσεις στο εσωτερικό του εξαιτίας της λαϊκής κατακραυγής. Πίεση η οποία θα αναδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ ως βασικό πόλο έλξης, και θα αναδείξει νέα στελέχη.

Πόλος έλξης σε προγραμματικό επίπεδο: Χρειάζεται μια διασαφήνιση του πολιτικού στίγματος, ώστε να μην υπάρχει η πολυγλωσσία η οποία παρατηρείται και μάλιστα καλλιεργείται από κύκλους προσκείμενους στην ηγεσία. Το θέμα αυτό δεν λύνεται τόσο με διοικητικά μέτρα (π.χ. ποιοι θα μιλάνε στα κανάλια – παρόλο που και αυτό θα πρέπει κάποτε να αντιμετωπιστεί), όσο με τη σαφήνεια του προγράμματος. Μεταξύ άλλων αυτό σημαίνει:

α)Επεξεργασία των μεταβατικών νομοθετικών ρυθμίσεων μιας κυβέρνησης ανατροπής. Με τα μνημόνια δεν ξεμπερδεύει κανείς με τρεις ψηφοφορίες: Υπάρχουν χιλιάδες εφαρμοστικοί νόμοι, προεδρικά διατάγματα, υπουργικές εγκύκλιοι που πρέπει να καταργηθούν ή να αντικατασταθούν. Καταργήσεις οργανικών θέσεων, συγχωνεύσεις φορέων, ιδρύσεις μνημονικών φορέων και αντίστοιχοι διορισμοί, κτλ. Για παράδειγμα, τι θα γίνει με το ΤΑΙΠΕΔ, τη στελέχωσή του, την ανάκτηση όσων έχει ξεπουλήσει. Έργο τιτάνειο, που και σαφές πολιτικό πρόσημο πρέπει να έχει (ποιος ωφελείται; Ο λαός ή η ολιγαρχία;) και φροντισμένο στη λεπτομέρειά του να είναι, και να παίρνει υπόψη τα διάφορα σενάρια αντίδρασης των αντιπάλων, και να έχει και τη συναίνεση του λαού.

β) Το πρόγραμμα πρέπει να είναι προϊόν και κτήμα όλου του κόμματος και όχι απλώς κάποιων ομάδων ειδικών. Αυτό σημαίνει ενεργοποίηση των μελών του κόμματος και οργάνωση σεμιναρίων πάνω σε όσο το δυνατόν περισσότερα επιμέρους θέματα: υγεία, παιδεία, οργάνωση της κοινωνικής ασφάλισης, καταπολέμηση της ανεργίας, εργασιακές σχέσεις, κοινωνικά αγαθά, πολιτιστική κληρονομιά, εθνικά θέματα, μειονότητες, σχέσεις κράτους και εκκλησίας, φορολογικό σύστημα, κτλ. Τα σεμινάρια αυτά αφενός θα εμπλουτίζουν τις κομματικές θέσεις και θα αποσαφηνίζουν τις διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν μέσα στο κόμμα, αφετέρου θα εξοπλίζουν τις ΟΜ για τη διάδοση των κομματικών απόψεων στον πληθυσμό.

γ) Τα κομματικά μέλη θα πρέπει να ενεργοποιηθούν στην κατεύθυνση της συζήτησης με τον κόσμο, κατεβάζοντας τις προτάσεις του κόμματος ως προτάσεις προς συζήτηση και όχι ως θεόπεμπτη αλήθεια, συνομιλώντας και όχι απλά μοιράζοντας προκηρύξεις και κολλώντας αφίσες. Να παίρνουν υπόψη τις απόψεις και ενστάσεις, ιδίως των άμεσα ενδιαφερομένων, να βοηθούν στη διαμόρφωση εναλλακτικών προτάσεων από τα κάτω και αποδεκτών συμβιβασμών όταν υπάρχουν αντικρουόμενα συμφέροντα μέσα στα πλαίσια του λαού, και να τα μεταφέρουν στο κόμμα.

Δράση σε κινηματικό επίπεδο: Η παλιότερη και η πιο πρόσφατη εμπειρία έχει δείξει ότι το μαζικό κίνημα δεν συγκροτείται με τεχνητά μέσα, δηλαδή με το κάλεσμα κεντρικών πολιτικών εκδηλώσεων. Σε άλλες εποχές ένα μαζικό συλλαλητήριο (ή πολλά επαναλαμβανόμενα), μπορούσαν να ανατρέψουν πολιτικές αποφάσεις, εφόσον συνέτρεχαν και άλλες διεργασίες (βλέπε αναθεώρηση άρθρου 16 του συντάγματος ή ασφαλιστικό επί Γιαννίτση). Σήμερα, όπου ο αντίπαλος είναι αποφασισμένος και καταφεύγει στην πολιτική του «σοκ και δέος», τέτοιου τύπου αντιδράσεις έχουν αποδειχτεί αναποτελεσματικές και κάθε φορά που επιχειρήθηκαν ήταν άμαζες (ο άλλος δύσκολα θα χάσει ένα μεροκάματο και θα αναπνεύσει χημικά χωρίς ορατό αποτέλεσμα). Τα κομματικά καλέσματα δεν μπορούν να υποκαταστήσουν το μαζικό κίνημα.

Αντίθετα, οι κινηματικές διαδικασίες πρέπει να έχουν όσο το δυνατόν συγκεκριμένους στόχους και να συσπειρώνουν όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο γύρω από το συγκεκριμένο πρόβλημα, χωρίς να διατυπώνουν μαξιμαλιστικά αιτήματα (του τύπου να πέσει η κυβέρνηση, να φύγουμε από το ΝΑΤΟ ή την ΕΕ). Τέτοια κινήματα, ανεξάρτητα από το αν νικούν ή απλώς κερδίζουν χρόνο, βοηθούν στη συγκρότηση της συλλογικής συνείδησης και έχουν σαν παράπλευρο κέρδος την κυβερνητική φθορά, καθώς αναδεικνύουν την ανεπάρκεια ή την εχθρότητα των κυβερνώντων. Η ενίσχυση κάθε μορφής συλλογικής δράσης πρέπει να είναι πρώτιστο μέλημα, χωρίς κομματικά καπελώματα που διώχνουν κόσμο. Από τις δομές αλληλεγγύης (που πολλές χειραγωγήθηκαν ώστε να είναι απλώς εργαλεία ψηφοθηρίας) ως την ανυπακοή στα διόδια, από το καθάρισμα των ακτών ή την εθελοντική δασοπυρόσβεση ως τη ματαίωση πλειστηριασμών και εξώσεων, όλες οι μορφές, συγκρουσιακές ή όχι, είναι κατάλληλες, αρκεί να συσπειρώνουν κόσμο, όσο το δυνατόν πέρα από τα κομματικά όρια.
Προς αυτή την κατεύθυνση μπορούν να στραφούν οι δημοτικές κινήσεις ή/και οι Οργανώσεις Μελών (ή πρωτοβουλίες που ξεκινούν από μερίδες μελών, φτάνει να είναι ανοιχτές και όχι μαγαζάκια). Και τέτοιες πρωτοβουλίες οι κομματικοί μηχανισμοί πρέπει να αντισταθούν στον πειρασμό να τις καπελώσουν (ή να τις χτυπήσουν εάν κινούνται από μέλη που δεν ανήκουν σε αρεστή φατρία), αλλά το κόμμα να τις ενισχύει και να τις προβάλλει επικοινωνιακά.

Υλοποίηση αυτής της πολιτικής: Είναι πλέον κοινός τόπος ότι τα ενεργά μέλη του κόμματος είναι μια μικρή μειοψηφία και ότι πολλές αποφάσεις δεν παίρνονται από τα κομματικά όργανα αλλά από διάφορες ομάδες πίεσης που λειτουργούν στο παρασκήνιο, καθιστώντας μερικές φορές τα κομματικά όργανα απλά διακοσμητικά στοιχεία. Η όλη κατάρτιση των ψηφοδελτίων χαρακτηρίστηκε από τέτοια φαινόμενα και δε χρειάζεται να ξανααναφερθούμε σ' αυτά. Πολλές φορές η δημοκρατία και η διαφάνεια παραβιάστηκαν και αντικαταστάθηκαν από γραφειοκρατικές μεθόδους και διοικητικά μέτρα, μέχρι και αντισυντροφικές συμπεριφορές. Σε αρκετές περιπτώσεις το καταστατικό που ψηφίστηκε από το συνέδριο παραβιάστηκε ή απλά ξεχάστηκε. Ένα χρόνο μετά το συνέδριο, η επιτροπή που είχε οριστεί για την εμβάθυνση του καταστατικού δεν έχει παράγει τίποτα. Και δεν έχει γίνει καμία διεργασία για τις σχέσεις κυβέρνησης και κόμματος σε περίπτωση που το κόμμα θα κληθεί να κυβερνήσει.

Μετά και την τελευταία συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής είναι φανερό ότι ο κομματικός μηχανισμός αφενός βάζει ως πρώτιστο πολιτικό καθήκον την αποτροπή της συγκέντρωσης 180 βουλευτών για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας (πώς άραγε;), αφετέρου επιδίδεται σε εσωτερικούς διαγκωνισμούς ανάμεσα στις διάφορες ομάδες κρατώντας τέτοιες ισορροπίες ώστε το πολιτικό στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ να παραμένει σχετικά θολό και οι Οργανώσεις Μελών ως επί το πλείστον να αδρανοποιούνται.

Αν συγκρίνει κανείς το πνεύμα που επικρατούσε στον κόσμο της Αριστεράς μετά τις εκλογές του 2012 με το σημερινό, διαπιστώνει πως η τοτινή ορμή και διάθεση έχει πέσει κατά πολύ. Μόνο με την επαναδραστηριοποίηση της βάσης, των μελών και των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ, με πρωτοβουλίες και χωρίς να περιμένουν την έγκριση των οργάνων – απλά ενημερώνοντάς τα, μόνον έτσι μπορεί να ανατραπεί η σημερινή μιζέρια και να αναγκαστεί ο κομματικός μηχανισμός να αναλάβει τις ευθύνες του. Η σημερινή μας συνάντηση θέλει να είναι ένα βήμα προς τα εκεί.

Εάν το κόμμα δεν προχωρήσει προς τις κατευθύνσεις που διαγράφονται παραπάνω και αν δεν δώσει διαφορετικό δείγμα γραφής στις περιφέρειες και τους δήμους που ελέγχει, τότε η κυβέρνηση της Αριστεράς είτε θα έχει σύντομο βίο και κακό τέλος, είτε θα αποδειχτεί ένα όνειρο θερινής νυκτός.
Και για την Αριστερά δεν πειράζει, μια ζωή εκτός κυβέρνησης ήταν. Για την κοινωνία όμως πειράζει, γιατί η πολιτική απεχθάνεται το κενό: Αν όχι εμείς τότε αυτοί, και αυτοί είναι ότι πιο μαύρο και σκοτεινό μπορούμε να φανταστούμε.

Περισσότερα...

Η "δημοκρατία" στον ΣΥΡΙΖΑ από το 1ο Συνέδριο μέχρι σήμερα

Παρουσιάζουμε το εισηγητικό κείμενο για τα ζητήματα δημοκρατίας στον ΣΥΡΙΖΑ στην συνάντησης των "ανένταχτων εντός ΣΥΡΙΖΑ" που έγινε το Σάββατο 28 Ιουνίου στα γραφεία της "ανοικτής πόλης"
 

Της Μάνιας Επιθυμιάδου και Τζέλας Ασπρογέρακα

Συντρόφισσες και σύντροφοι καλημέρα,

Η εισήγηση που θα σας παρουσιάσω αναφέρεται περιληπτικά στα ζητήματα δημοκρατίας στον ΣΥΡΙΖΑ – κυρίως - από το συνέδριό μας μέχρι σήμερα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ απ την αρχή της συγκρότησής του σαν πολιτικό μόρφωμα ήταν αυτό που μας γέμισε ελπίδα σε σχέση με τη ανοιχτή συζήτηση -συνύπαρξη διαφορετικών ρευμάτων μέσα στην αριστερά. Για πολλούς-ες από μας ήταν και ο λόγος της απόφασής μας να επανακάμψουμε στην «οργανωμένη» πάλη. Στη πορεία αυτή, τα σημάδια προσπάθειας επιβολής των θέσεων και της λογικής του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ήταν κάτι παραπάνω από φανερά. Όμως εμείς οι αριστεροί –ες όπως ξέρετε είμαστε αγύριστα κεφάλια και επιμένουμε πως τα πράγματα μπορούν ν΄αλλαξουν.

Στην πανελλαδική συνδιάσκεψη πριν το ιδρυτικό συνέδριο έγινε καθαρό ότι δεν μας φταίνε οι συνιστώσες για την πολυγλωσία, την διαφορετική ταχύτητα προσαρμογής για την ενοποίηση του κόμματος κ.α. αλλά η πάλη για την υπερίσχυση των εκάστοτε μηχανισμών. Παρ΄όλα αυτά οι συνιστώσες και η οργανωτική τους συγκρότηση,έγινε κεντρικό θέμα και στο συνέδριο απαιτώντας με μηχανιστικό τρόπο την διάλυσή τους. (πχ ΑΚΟΑ σ΄ένα απόγευμα). Βέβαια κάποιες συνιστώσες αρνήθηκαν και το θέμα εκκρεμεί ακόμη, αλλά δεν είναι αυτό το πρόβλημα κατά τη κρίση μας.
Οργανωτικές προτάσεις που είχαμε κάνει (μια ομάδα ανένταχτων σ. μεταξύ των οποίων Τζέλα-Μάνια –Χρήστος) σχετικά με διαφορετικό τρόπο εκλογής της ΚΕ , εναλλαξιμότητα στελεχών, διαφάνεια στα οικονομικά, περιορισμοί ως προς τη δυνατότητα συμμετοχής στο ανώτερο καθοδηγητικό όργανο προσώπων που έχουν συμμετάσχει από θέσεις ευθύνης στην καταστροφική πολιτική που μας οδήγησε εδώ κλπ φυσικά δεν έγιναν αποδεκτές γιατί κάτι τέτοιο στη πραγματικότητα θα σήμαινε και διαφορετικό μοντέλο κόμματος..

Θα κάνουμε έναν λίγο πολύ αυθαίρετο χρονικό χωρισμό περιόδων(πιο πολύ για την οικονομία της συζήτησης), που όμως σε καμμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι δεν συνέβαιναν και όλα μαζί την ίδια στιγμή…..

Στη πορεία προς το ιδρυτικό συνέδριο ,σε όλες τις προσυνεδριακές διαδικασίες, κυριάρχησαν τα φαινόμενα αποκλεισμού θέσεων που «παρέκλιναν» της κυρίαρχης άποψης και συγχρόνως προσώπων που αυτές αντιπροσώπευαν. Ακολουθήθηκαν πρακτικές όπως αυτή της εγγραφής νέων μελών χωρίς καμμιά απολύτως δικλείδα ασφαλείας (πχ. ολόκληρα σόγια, παράγοντες του Πασοκ στη λογική της πελατειακής σχέσης κλπ) με αποτέλεσμα τη χειραγώγηση των αποφάσεων αλλά και τον αποκλεισμό μεγάλου μέρους αγωνιστών – τριών που ανιδιοτελώς πρόσφεραν στην αριστερά. Φτάσαμε σ΄ένα σώμα εξαιρετικά μεγάλο όπου μόνο καλά στημένοι μηχανισμοί είχαν πρόσβαση και κατά συνέπεια σώμα μη βουλευόμενο. Δεν θάναφέρω παραδείγματα εκτός από αυτό κατά την ομιλία του σ.Λαφαζάνη και το κράξιμο που έφαγε!!! Αλλα και αυτό το απαράδεκτο που συνέβη κατά την ομιλία του σ. Hatammi (ένας από τους ηγέτες της αραβικής άνοιξης. Πολύ πρόσφατο γεγονός τότε.) όπου τα 4/5 των συνέδρων ήταν όρθιοι και έφευγαν διότι είχε προηγηθεί ομιλία του προέδρου σ.Τσίπρα. Ήταν κάτι που μας γέμισε ντροπή και συγχρόνως έδειξε τη ποιότητα του σώματος.

Όλα τα παραπάνω τα λέμε και για να στοιχειοθετήσουμε όλη τη προετοιμασία που έγινε προκειμένου να γίνει δυνατή η «εξουδετέρωση» διαφορετικών απόψεων (όχι ντε κ’ καλά γραμμής αλλα και σε ελάσσονος σημασίας θέματα).

Ο τρόπος εκλογής της ΚΕ – οι απίστευτες πολώσεις, η σκληρή έσω τασική γραμμή, το ποσοστό σταυρών των ξεχωριστών ψηφοδελτίων- είχαν σαν αποτέλεσμα ένα όργανο που στην ουσία είχε προδιαγράψει τον τρόπο λειτουργίας του. Εννοείται ότι προτάσεις για διαφορετικό τρόπο εκλογής πχ προτάσεις ανένταχτων (Βένιος) απορρίφθηκαν πανηγυρικά. Σ΄αυτό το σημείο πρέπει να πούμε ότι και το αριστερό ρεύμα έχει αντίστοιχη λογική, περιχαρακώνεται, δινει σκληρή σταυροδοσία και γενικά βολεύεται σ΄αυτό το κλίμα μέσα.

Περνάμε στη 2Η φάση. ‘Οπως γνωρίζουμε ο έλεγχος ενός κόμματος ολοκληρώνεται μέσω των μεσαίων οργάνων. Αυτό εξηγείται εύκολα λόγω της σχέσης τους με τις ΟΜ και τη συχνή επαφή μαζί τους – όταν βέβαια λειτουργούν με σχετική επάρκεια. Μετά το συνέδριο έγιναν οι περιφερειακές συνδιασκέψεις όπου είμασταν στο ίδιο έργο θεατές. Στην κυριολεξία , στις περισσότερες ΝΕ δεν πέρασε «κουνούπι» εκτός μηχανισμών. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε τις απίστευτες κολοτούμπες κάποιων συνιστωσών και την προωθημένη αριθμητικά σε σχέση με την τασική δύναμή της- κατάληψη θέσεων από την Πλατφόρμα 2000. Την ίδια περίοδο και ενώ έχει προηγηθεί το συνέδριο για τον ΣΥΡΙΖΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ, διολισθαίνουμε συνεχώς σε καταστάσεις αποκλεισμού της βάσης.

Σήμερα, πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε στη 3Η φάση που είναι η προσπάθεια πλήρους απαξίωσης των ΟΜ . Οι Ο.Μ. δεν τοποθετούνται επί των κεντρικών πολιτικών ζητημάτων του ΣΥΡΙΖΑ. Η άποψη των μελών δεν ζητείται και όταν ζητείται δεν λαμβάνεται υπόψη, δεν αξιολογείται. Έχουν βέβαια υπάρξει και παλαιότερα αντίστοιχα πχ στην απεργία των καθηγητών «απαγορεύσεις» συζητήσεων όταν με σημείωμα του γραμματέα σ.Βίτσα παρότρυνε τα μέλη να περιμένουν την συζήτηση στην ΚΕ και μετά να τοποθετηθούν. Αυτό βέβαια δεν έγινε ποτέ!

Επιφυλάσσουν για τις ΟΜ το ρόλο του χαμάλη του κόμματος. Στις εκλογές αναδείχτηκαν διαφορα ζητήματα (αποκλεισμοί υποψηφιοτήτων, επιβολή από τα πάνω, διαγραφές ή αναστολή ιδιότητας μέλους κλπ). Αυτά δεν είναι ούτε μεμονωμένα ούτε τυχαία. Εχουν προηγηθεί κινήσεις επιβολής στους μηχανικούς, δικηγόρους καθηγητές κλπ. Ακόμα και στα τοπικά ζητήματα από τη διαδικασία που ακολουθήθηκε στις αυτοδιοικητικές εκλογές αποδείχθηκε πως η άποψη των οργανώσεων δεν είναι καθοριστική. Παρ΄όλο που διαμορφώθηκαν πλειοψηφίες στις Ο. Μ. δεν μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για δημοκρατικά ειλημμένες αποφάσεις όταν αυτές είναι αποτέλεσμα στοιχίσεων και κατευθυνόμενων ψήφων. Η έξοδος από την εκλογική μάχη βρίσκει τις οργανώσεις κατακερματισμένες, διαλυμένες σε πολλές περιπτώσεις και τελικά ιδιαίτερα αδύναμες πολιτικά και οργανωτικά για να παρέμβουν στον χώρο ευθύνης τους.

Τελειώνοντας θέλουμε να επισημάνουμε:

Η Κ.Ε. είναι πλέον κοινός τόπος ότι δεν είναι όργανο που βουλεύεται, συνθέτει και αποφασίζει. Άλλωστε κάτι τέτοιο είναι απαγορευτικό μόνο και μόνο από τον αριθμό των μελών της.
Ακόμα και η Πολιτική Γραμματεία παρακάμφθηκε την περίοδο των εκλογών (άραγε μόνο τότε?) και σημαντικές αποφάσεις πάρθηκαν από εξωθεσμικά κέντρα (Σαμπιχά, Τζιώτης, site νέα ελλάδα κλπ) που μόνον κακό έκαναν στην εικόνα του κόμματος.

- Οι τάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ δεν λειτουργούν ως ιδεολογικά ρεύματα αλλά ως κόμματα μέσα στο κόμμα, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμία ουσιαστική συζήτηση ή σύνθεση παρά μόνο στοιχίσεις και συνδιαλλαγές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόλυτα αντιδημοκρατικής λειτουργίας των τάσεων που πνίγουν κάθε φωνή που δεν συντάσσεται απολύτως μαζί τους, αποτελεί η τύποις εκλεγμένη, στην πραγματικότητα διορισμένη από τις δύο τάσεις που είναι κυρίαρχες στον ΣΥΡΙΖΑ, πολιτική γραμματεία του Κόμματος. Ο τρόπος «εκλογής» της, η πρόταση δηλαδή ίσου αριθμού υποψηφίων με τις εκλόγιμες θέσεις απέκλεισε από τα μέλη της Κ.Ε. ακόμα και το δικαίωμα της διαφωνίας έστω και για ένα πρόσωπο.

Οι ομαδοποιήσεις και οι στοιχίσεις διαπερνούν όλη τη ραχοκοκαλιά της Οργανωτικής Δομής του ΣΥΡΙΖΑ και φτάνουν μέχρι τις Ο.Μ όπου κατά κανόνα και στην εκλογή των Συντονιστικών Οργάνων λειτουργούν οι ελεγχόμενες σταυροδοσίες.

Ως λογική συνέχεια, οι Οργανώσεις ακόμα και στα κυρίαρχα ζητήματα του χώρου τους διχάζονται από τις συγκροτημένες απόψεις Πλειοψηφίας-Μειοψηφίας που ενίοτε παραβιάζουν ακόμα και τις καταστατικές αρχές του ΣΥΡΙΖΑ (πχ παρατάξεις με δράση χρόνων στις γειτονιάς που θυσιάστηκαν στο όνομα κεντρικών επιλογών).

Συμπερασματικά, πιστεύουμε ότι η κατάσταση είναι πολύ «άρρωστη» και δημιουργεί σε πολλούς –ές από μας την αίσθηση της αδυναμίας παρέμβασης αλλά και διάθεση αποστράτευσης. Από όσα γνωρίζουμε , δυστυχώς η αλήθεια είναι ότι η πλειοψηφία των μελών, δεν δείχνουν να προβληματίζονται ιδιαίτερα με τα ζητήματα δημοκρατίας μέσα στο κόμμα και μας δίνουν την αίσθηση ότι εμφορούνται απ΄τη λογική της ανάθεσης προς την ηγεσία διότι” αυτοί ξέρουν”!!!

Πιθανότατα ν΄αξίζει να παλέψουμε για:

• την συνειδητοποίηση του προβλήματος από όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό μελών των Οργανώσεων 
• την συνειδητοποίηση του αδιέξοδου που δημιουργείται όταν προσβάλλονται οι θεσμοί στο όνομα του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» 
• την εφαρμογή ή τη θεσμοθέτηση της αρχής της ανακύκλωσης των στελεχών
• την διακίνηση των απόψεών μας οριζόντια στο κόμμα

Περισσότερα...

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Οι εκλογές τελείωσαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε μία μάχη. Ο πόλεμος συνεχίζεται. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να νικήσει και μαζί του να νικήσει και η κοινωνία;

Στην απάντηση αυτού του ερωτήματος θέλουμε να συνεισφέρουμε με αυτή την παρέμβαση. Μια παρέμβαση που επιδιώκει την ενίσχυση του κόμματος μέσα από μία διαδικασία συζήτησης, επανεξέτασης και επανακαθορισμού (εάν ήθελε προκύψει) λειτουργιών, δράσεων και του χαρακτήρα του κόμματος.

Εντοπίζουμε, λοιπόν, συζητάμε και επιδιώκουμε αλλαγές στα παρακάτω σημεία λειτουργίας και της δράσης του κόμματος.

Εσωκομματική δημοκρατία: οι Ο.Μ. δεν έχουν στην ουσία καμία παρέμβαση στις αποφάσεις του κόμματος και οι λειτουργίες τους είναι σε μεγάλο μέρος εικονικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ των ΜΕΛΩΝ είναι κενό γράμμα. Η Κ.Ε. απλώς επικυρώνει τις αποφάσεις της ηγετικής ομάδας και εξωθεσμικών παραγόντων (ως αποτέλεσμα της λειτουργίας των μηχανισμών & του τρόπου εκλογής της στο Συνέδριο). Ενισχύεται σταδιακά – αλλά σταθερά – ο προεδροκεντρικός χαρακτήρας του κόμματος.

Κινηματικός χαρακτήρας – Πολιτικό στίγμα κόμματος: Μέχρι το ιδρυτικό συνέδριο το κόμμα είχε αγκαλιάσει,στήριζε και εμπιστευόταν τα διάφορα κινήματα. Από το συνέδριο και μετά παρατηρούμε μία αμηχανία απέναντι στα κινήματα, «στρογγύλεμα» αιτημάτων διεκδίκησης (εν όψει ανάληψης κυβέρνησης), άρνηση ανάληψης πρωτοβουλιών για ενίσχυση των αγώνων και τέλος αποδοχή της λογικής της ανάθεσης.

Φυσιογνωμία κόμματος-τρόπος άσκησης πολιτικής – επιλογή προσώπων: το κόμμα χάνει σιγά-σιγά τον ριζοσπαστικό του χαρακτήρα. Υποχωρεί στη συντηρητική λογική «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού» και μοιάζει να ενδιαφέρεται μόνο για την διαχείριση μιας κατάστασης και όχι την ανατροπή της. Αρνείται την ίδια την ιστορία του και την ανάγκη που τον γέννησε. Αγκαλιάζει πρόσωπα που κάποτε καταδίκαζε σαν παράγοντες, διαπλεκόμενους, κατεστημένης νοοτροπίας και συγχρόνως παροπλίζει (ουσιαστικά διώχνει) αγωνιστές και αγωνίστριες που εκφράζουν διαφορετικές απόψεις. Αυτή η πρακτική δεν έχει σχέση με την δική μας αριστερά.

θέλουμε τον ΣΥΡΙΖΑ πίσω

Τον ΣΥΡΙΖΑ των κινημάτων
Τον ΣΥΡΙΖΑ των κοινωνικών ανατροπών
Τον ΣΥΡΙΖΑ της Αριστεράς
Τον ΣΥΡΙΖΑ της συντροφικότητας και ανιδιοτέλειας

Με ερέθισμα τις παραπάνω σκέψεις καλούμε όλα τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ να προβληματιστούν να έρθουν να συζητήσουμε για όλα αυτά και όλα όσα νομίζουν.

Ανένταχτοι εντός ΣΥΡΙΖΑ

Σάββατο 28 Ιουνίου 2014 ώρα 11.00 πμ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ (Πανεπιστημίου 56 – Μέγαρο Έρμής)

Περισσότερα...