Τι είναι και τι θέλει το «φαινόμενο» Podemos

Αναδημοσίευση απότην ιστοσελίδα της "Ελληνικής Επιτροπής ενάντια στο Χρέος"

Του Γιώργου Μητραλιά

Το πολιτικό τοπίο που αφήνουν πίσω τους τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών μπορεί να συνοψιστεί σε μια λέξη: Ερείπια! Μοναδική όαση το ελληνοϊσπανικό δίδυμο ΣΥΡΙΖΑ- PODEMOS + η μικρότερης εμβέλειας αλλά ιστορική επιτυχία της βελγικής πέραν της σοσιαλδημοκρατίας αριστεράς που με άξονα το PTB (Βελγικό Κόμμα Εργασίας) εκλέγει βουλευτές και μπαίνει μετά από δεκαετίες στο Κοινοβούλιο. Το συμπέρασμα δεν είναι δύσκολο. Από εδώ και πέρα, οποιαδήποτε πρωτοβουλία και κίνηση είτε για την ανοικοδόμηση της ευρωπαϊκής αριστεράς είτε για τη συντονισμένη κινητοποίηση ενάντια στις πολιτικές λιτότητας ή στο φασισμό πρέπει υποχρεωτικά να εκπορεύεται αλλά και να στηρίζεται σε αυτό τον ελληνοϊσπανικό άξονα ΣΥΡΙΖΑ- PODEMOS…

Ιδού λοιπόν ένας παραπάνω λόγος που πρέπει να μας κάνει να θέλουμε να γνωρίσουμε το Podemos, να μάθουμε τι είναι και τι θέλει αυτό που δίκαια ήδη παρουσιάζεται ως το φαινόμενο και συνάμα η μεγάλη ελπίδα της ισπανικής αλλά και ευρωπαϊκής κινηματικής αριστεράς.

Πολιτική έκφραση του κινήματος των Αγανακτισμένων -που πρόφτασε γρήγορα να ριζώσει και να γεννήσει τις μεγάλες πλημμυρίδες (Mareas) για την εκπαίδευση (Πράσινη), την Υγεία (Λευκή), τους ανέργους (Κόκκινη), τις Δημόσιες Υπηρεσίες (Πορτοκαλιά), τις γυναίκες (Βιολετιά), κ.α.-, το κίνημα των Podemos αναδείχτηκε στη μεγάλη έκπληξη των ευρωεκλογών και με το 8% των ψήφων είναι τώρα το τέταρτο κόμμα της χώρας (τρίτο στη Μαδρίτη και σε άλλες μεγάλες πόλεις). Έχοντας καταρτίσει το ευρωψηφοδέλτιό του μετά από ανοιχτές ψηφοφορίες στις οποίες ψήφισαν 33.165 ακτιβιστές των κοινωνικών κινημάτων, το Podemosέκανε μια εντυπωσιακή προεκλογική εκστρατεία (που κόστισε μόλις 130.000 ευρώ) βασιζόμενο στην εθελοντική εργασία των «λεσχών» βάσης του που λειτουργούν ήδη σε πάνω από 400 πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά του Ισπανικού Κράτους.

Κύριο χαρακτηριστικό των 5 ευρωβουλευτών του Podemos είναι ότι «πιάνει το χέρι» τους, ότι είναι κατ’εικόνα και ομοίωση των κινηματικών αγωνιστών της βάσης του, ότι δεν είναι ηγέτες «του σωλήνα», καθώς υπάρχουν εξαιτίας των κινημάτων και ελέγχονται συνεχώς από αυτά. Ωστόσο, επειδή τίποτα δεν πέφτει από τον ουρανό, για αυτό και η αρχική πρωτοβουλία για τη δημιουργία του Podemos ανήκε από κοινού στην ομάδα της δημοφιλέστατης «αιρετικής» τηλεοπτικής εκπομπής La Tuerka (το παξιμάδι βίδας) γύρω από τον ηγέτη της Pablo Iglesias και στη -νεαρή αλλά με σημαντική επιρροή- οργάνωση Izquierda Anticapitalista (Αντικαπιταλιστική Αριστερά).

Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι ο 35χρονος καθηγητής Pablo Iglesias εξελέγη πρώτος μεταξύ των υποψήφιων ευρωβουλευτών του ενώ δεύτερη ήταν η 32χρονη Ανδαλουσιανή ακτιβίστρια της Πράσινης Πλημμυρίδας και μέλος της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς Teresa Rodriguez. Ωστόσο, προσοχή: Στο Podemos όχι μόνο αποκλείονται οι επαγγελματίες πολιτικοί αλλά και είναι υποχρέωση των μελών του –και κατά συνέπεια, και των 5 ευρωβουλευτών του- να συνεχίσουν την επαγγελματική τους απασχόληση καθώς και τη συμμετοχή τους στην πολιτική οργάνωση και στο συνδικάτο της αρεσκείας τους.

Δεν κρύβουμε ότι όλα αυτά καθώς και πολλά άλλα χαρακτηριστικά του Pοdemos μπορεί να σοκάρουν μια ελληνική αριστερά και άκρα αριστερά που είναι μαθημένες… αλλιώς. Όπως εξάλλου μπορεί να σοκάρει –ή να μας κάνει να ζηλεύουμε τα ισπανικά αριστερά ήθη- το γεγονός ότι αυτό το καθαρόαιμα ακροαριστερό και πολυφωνικό Podemosόχι μόνο σπεύδει μετεκλογικά να συμφωνήσει με την ισπανική Ενωμένη Αριστερά για την από κοινού δημιουργία ενός «Κοινού Χώρου» συνεργασίας και σύγκλισης αλλά και ανακοινώνει την ένταξη των ευρωβουλευτών του στην Ευρωομάδα της Αριστεράς (GUE/NGL) λίγο μετά από την τηλεφωνική επικοινωνία του Pablo Iglesiasμε τον Αλέξη Τσίπρα!

Με την ευχή λοιπόν ότι στους πολύ χαλεπούς καιρούς στους οποίους μπήκαμε, είναι πια ζωτικής φύσης η ανάγκη να συσφίξουν τις αγωνιστικές σχέσεις τους όσα από τα αριστερά κόμματα και κοινωνικά κινήματα είναι ακόμα όρθια στην Ευρώπη μας, κλείνουμε αυτό το πρώτο σημείωμα γνωριμίας με το «φαινόμενο» Podemos, με τη παρουσίαση του προγράμματός του στη συμπυκνωμένη μορφή που του έδωσε η αριστερή ισπανική ηλεκτρονική εφημερίδα Publico.

Απασχόληση: Δικαίωμα σε ένα ελάχιστο εισόδημα για όλους. Πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων και πολιτικών για την οικονομική επανεργοποίηση, τη δημιουργία ποιοτικών θέσεων απασχόλησης και τον αναπροσανατολισμό του οικονομικού μοντέλου προς μια οικονομία βασισμένη στη καινοτομία που συμβάλει στο κοινό καλό. Απαγόρευση των απολύσεων στις κερδοφόρες επιχειρήσεις.

Μετανάστευση: Αναγνώριση των δικαιωμάτων των μεταναστών. Απαγόρευση των CIES (Κέντρων εγκλεισμού μεταναστών). Ακύρωση των προγραμμάτων FRONTEX και EUROSUR (Ευρωπαϊκό Σύστημα Επιτήρησης των Συνόρων). Τερματισμός της επονομαζόμενης «Οδηγίας της ντροπής» (πρόκειται για την «Οδηγία Επαναπατρισμού»). Εξάλειψη των συνοριακών φραχτών κατά προσωπικού. Τερματισμός των εκτοπίσεων με αεροπλάνα ή πλοία. Δίκτυο πλήρους υποδοχής που φροντίζει τα θύματα του εμπορίου ανθρώπων.

Μοντέλο Κράτους: Αναγνώριση του δικαιώματος των διαφόρων λαών της Ευρώπης να συσταθούν ως τέτοιοι και να αποφασίσουν για το μέλλον τους.

Οικονομία: Περιορισμός της εργάσιμης ημέρας στις 35 ώρες εβδομαδιαίως και συνταξιοδότηση στα 60 χρόνια. Κατάργηση των εργασιακών μεταρρυθμίσεων και λογιστικός έλεγχος του χρέους. Δημόσιος έλεγχος των στρατηγικών τομέων. Φορολογική πολιτική προσανατολισμένη προς την ανακατανομή του πλούτου. Αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου προωθώντας την έρευνα, την ανάπτυξη και τις καινοτομίες μεγαλύτερης προστιθέμενης αξίας.

Εκπαίδευση: Εξασφάλιση του δικαιώματος στη γνώση, στη μόρφωση και στη δημόσια δωρεάν, κοσμική και καθολική εκπαίδευση, στην οποία συμμετέχουν δημοκρατικά όλα τα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας. Παράλυση των διαδικασιών ιδιωτικοποίησης. Υπεράσπιση ενός ανεξάρτητου και δημόσιου ερευνητικού μοντέλου.

Υγεία: Εξασφάλιση του δικαιώματος στην υγεία και ενός δημόσιου, δωρεάν και δίκαιου συστήματος υγείας καθολικής κάλυψης, που χρηματοδοτείται κατά προτεραιότητα από τον προϋπολογισμό και χωρίς κανένα αποκλεισμό για τους ανθρώπους που ζουν σε οποιαδήποτε χώρα της Ενωμένης Ευρώπης.

Ισότητα και έκτρωση: Σχέδιο δράσης για να εξαλειφθεί η ανισότητα στο εργασιακό πεδίο. Εξασφάλιση των σεξουαλικών και αναπαραγωγικών δικαιωμάτων και του δικαιώματος να αποφασίζουμε για το δικό μας σώμα. Αποποινικοποίηση της έκτρωσης και εγγυημένη καθολική πρόσβαση στη δημόσια υγεία για τις γυναίκες που παίρνουν αυτή την απόφαση.

Δικαιοσύνη: Πάταξη και αυστηροποίηση των κυρώσεων της φοροδιαφυγής. Δημιουργία μηχανισμών δημοκρατικού ελέγχου και μέτρα κατά της διαφθοράς επικεντρωμένα στο να υπάρξει διαφάνεια στην κατακύρωση των δημόσιων συμβάσεων, στη χρηματοδότηση των κομμάτων, στις εισφορές, στους γάμους και τα εισοδήματα των αιρετών αρχόντων.

Ενέργεια: Προώθηση της αναγκαίας αποανάπτυξης στη χρήση των ορυκτών και υλικών ενεργειών. «Εθνικοποίηση σημαίνει να επιβάλεις συνδυασμό μέτρων, να εξασφαλίζεις τη προμήθεια ηλεκτρισμού σε όλους τους πολίτες και, ταυτόχρονα, να υποστηρίζεις με δημόσιες πολιτικές τη δημιουργία και ανάπτυξη συνεταιρισμών ανανεώσιμων και καθαρών ενεργειών».

Ευρώπη: Εκδημοκρατισμός της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Δημόσιου Οργανισμού Αξιολόγησης που θα υποκαταστήσει τους ιδιωτικούς. Κατάργηση του τραπεζικού απορρήτου και δημιουργία μιας Επιτροπής Συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Προώθηση των κοινωνικών προϋπολογισμών στην ΕΕ. Προώθηση των κοινωνικών προϋπολογισμών στην ΕΕ και τερματισμός των μνημονίων.

Περισσότερα...

Εκλογές 2014: Πρώτες εκτιμήσεις

 Του Βένιου Αγγελόπουλου

1)   Κυβερνητική ήττα: Σε ποσοστιαίες μονάδες η ΝΔ χάνει 7% ως προς τον Ιούνιο του 2012, φτάνοντας το δεύτερο χαμηλότερο ποσοστό της μετά αυτό του Μαΐου 2012, χάνει δηλαδή το ¼ των ψήφων της. Το ΠΑΣΟΚ, μετέχοντας σε έναν «ευρύτερο» σχηματισμό ονόματι Ελιά χάνει 4%, δηλαδή το 1/3 των ψήφων του 2012, σπάζοντας για τρίτη συνεχόμενη φορά το ρεκόρ του χαμηλότερου ποσοστού του. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές τα στελέχη των κομμάτων αυτών, κατεβαίνοντας είτε με κομματική ετικέτα είτε ως «ανεξάρτητοι», υφίστανται αρκετά μικρότερη φθορά.

2)   Νίκη του ΣΥΡΙΖΑ: Η αξιωματική αντιπολίτευση είναι πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές, κερδίζει δύο περιφέρειες (μεταξύ τους και τη μεγαλύτερη της χώρας), μια ντουζίνα δήμους (ενώ κατείχε ελάχιστους). Για πρώτη φορά. Δεν πρόκειται όμως για θρίαμβο, καθώς τα ποσοστά του παραμένουν σχεδόν σταθερά παρά τις διαρροές της κυβέρνησης (αθροιστικά, τα κέρδη και οι απώλειες αλληλοεξουδετερώνονται)..

3)   Άνοδος της Χρυσής Αυγής: Παρά την όψιμη αντιπαράθεση της κυβέρνησης και των ΜΜΕ (διώξεις, άρση ασυλίας, διακοπή χρηματοδότησης, αντιφασιστική ρητορική, αποκλεισμός από τα κανάλια), η ΧΑ εξακολουθεί να αυξάνει τα ποσοστά της, με έναν οξύ αντικυβερνητικό λόγο, αυτοπαρουσιαζόμενη ως θύμα σκευωριών και ως μόνιμος υπερασπιστής του Έθνους απέναντι στη διεθνή συνωμοσία, στοχεύοντας με επιτυχία στα επιφανειακά αντανακλαστικά του εκλογικού σώματος.

4)   Ανάκαμψη του ΚΚΕ: Το αποτέλεσμα δείχνει ότι το κόμμα ξανακερδίζει τους μισούς από τους ψήφους που είχε χάσει μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου 2012 (σε ποσοστά). Η γραμμή «μόνοι εναντίον όλων» συνεχίζεται.

5)   Ξεφούσκωμα του Ποταμιού:      Η μόνη εφικτή σύγκριση είναι με τα δημοσκοπικά προεκλογικά ποσοστά. Τα αρχικά διψήφια νούμερα υποχώρησαν στο μισό, το Ποτάμι έπεσε κάτω και από το φθίνον ΠΑΣΟΚ, και η αρχική δήλωση ότι με κάτω από 10% ο αρχηγός του θα αποσυρθεί ξεχάστηκε. Το «νέο» και το μοδάτο έδωσαν μια σημαντική αρχική ώθηση: η συνέχεια θα δείξει εάν το «νέο» θα παλιώσει, και πόσο γρήγορα.

6)   Εξάχνωση της ΔΗΜΑΡ: Από «υπεύθυνη δύναμη» η ΔΗΜΑΡ κατάντησε μια λέσχη στρατηγών χωρίς στρατό. Η ήττα αυτή θυμίζει τη συντριβή του ΛΑΟΣ το 2012. Το μέλλον του κόμματος είναι αβέβαιο και τα στελέχη του αναμένεται να επαναπροσδιοριστούν με γνώμονα το προσωπικό πολιτικό τους συμφέρον.

7)   Μπερλουσκονικά φαινόμενα: Η άμεση κάθοδος στον πολιτικό στίβο ποδοσφαιρικών παραγόντων (και επιχειρηματικών κεφαλαίων), με έξαρση των οπαδικών και πελατειακών μεθόδων, επιχειρήθηκε και πέτυχε σε Πειραιά και Βόλο, με την τελευταία περίπτωση μάλιστα παρά την ανοιχτή υπόθεση για στημένους αγώνες. Ενδιαφέρουσα εφεδρεία του συστήματος (όπως το Ποτάμι): θα δείξει κατά πόσον μπορεί να επεκταθεί στην κεντρική πολιτική σκηνή.

8)   Περιθωριακή ψήφος:Το άθροισμα των 36 κομμάτων που δεν φτάνουν το 3% στις ευρωεκλογές είναι περίπου είκοσι μονάδες, συγκρίσιμο με του Μαΐου 2012. Τα περισσότερα εμφανίζονται μόνο σε κάποιες εκλογικές αναμετρήσεις. Τα εξωκοινοβουλευτικά αριστερά σχήματα εξακολουθούν να έχουν πολύ χαμηλά ποσοστά, παρότι υπάρχει κάποια αύξηση ψήφων, και παρότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις περιφερειακές εκλογές σημείωσε ουσιαστική άνοδο. Τα δεξιά σχήματα είναι αρκετά και απορροφούν (σε πρώτη προσέγγιση) μέρος της διαρροής ψήφων τόσο από τη ΝΔ όσο και από τους ΑΝ.ΕΛ. Αξιοσημείωτη είναι η επανάκαμψη του ΛΑΟΣ με 2,7% (άρα περιμένουμε παζάρια), ενώ οι ακραία νεοφιλελεύθερες «Γέφυρες» έπεσαν. Οι διασπασμένοι οικολόγοι έπεσαν επίσης.

9) Η διαχείριση του αποτελέσματος από την κυβέρνηση: Επίσημα δεν εκφράζεται καμιά αλλαγή πορείας: Θεωρούν ότι η φθορά είναι φυσιολογική και «βλέπουν» ανοδική πορεία της χώρας παρά τις δυσκολίες που περνάει ο κόσμος – που «τον καταλαβαίνουν». Υπάρχουν βέβαια στελέχη που ζητούν αλλαγή πολιτικής, άλλα προς τον «μεσαίο χώρο» και άλλα προς τις «παραδοσιακές αξίες της παράταξης», αλλά πόσο αυτό είναι εφικτό είναι πρόβλημα. Αξίζει πάντως να σημειωθεί η έντονη χαρά του κυρίου Βενιζέλου, που αποκάλεσε την ήττα του σταθερότητα, αποφεύγοντας τη σύγκριση με κάθε προηγούμενο ποσοστό (η σύγκριση της Ελιάς του 2014 με το ΠΑΣΟΚ του 2012 λείπει από τους επίσημους πίνακες). Φαίνεται ότι τόσος ήταν ο τρόμος μην υποστεί την τύχη της ΔΗΜΑΡ, ώστε το 8% να φαντάζει ανέλπιστα καλό…

10)Οι προοπτικές της αξιωματικής αντιπολίτευσης: Η φθορά του αντιπάλου δεν αρκεί για να εξασφαλίσει μια κυβερνητική αλλαγή διαρκείας και μάλιστα σύντομα. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να δει (και κυρίως να τις θεραπεύσει) τις αιτίες της στασιμότητάς του. Πολλές αδυναμίες έχουν εντοπιστεί, εδώ και καιρό, αλλά παραμένουν. Υπάρχουν λάθη πολιτικής εκτίμησης, όπως ο περίφημος στόχος «να κοκκινίσει ο χάρτης» που δεν έπαιρνε υπόψη τις διαφορετικές ταχύτητες μεταστροφής του εκλογικού σώματος, και έβαζε σαν στόχο την εκλογή δημάρχων και όχι τη δημιουργία λειτουργικών δημοτικών κινήσεων, έστω μειοψηφικών αλλά ριζωμένων στις τοπικές κοινωνίες, με αποτέλεσμα το άνοιγμα σε παλαιοκομματικούς παράγοντες, την αύξηση των προσωπικών ανταγωνισμών και την εσωστρέφεια. Υπάρχουν επίσης γενικότερες αιτίες όπως η ενίσχυση του αρχηγοκεντρικού χαρακτήρα του κόμματος (το γεγονός ότι ο πρόεδρος έχει επικοινωνιακό χάρισμα δεν σημαίνει αυτόματα πως έχει αλάθητο πολιτικό αισθητήριο) και η συνακόλουθη υπολειτουργία των οργάνων ή η ενίσχυση γραφειοκρατικών φαινομένων.

Για να προχωρήσει, ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από τα αυτονόητα, όπως η συνέχιση του κοινοβουλευτικού έργου (με έμφαση στην προετοιμασία του πλήθους των μεταβατικών διατάξεων που θα αντικαταστήσουν τα μνημόνια), ή η υπεράσπιση των θυμάτων της λιτότητας και η στήριξη των αγώνων τους, οφείλει να δώσει δείγμα γραφής τουλάχιστον σε δύο τομείς: Αφενός διαχειριζόμενος διαφορετικά τους δήμους και τις περιφέρειες που κατέκτησε, αφετέρου ανοίγοντας διάλογο με τον κόσμο πάνω στο κυβερνητικό του πρόγραμμα, παίρνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις του και τελικά συνδιαμορφώνοντάς το. Ώστε να γίνει απαράκαμπτος πόλος έλξης και σημείο αναφοράς.

Περισσότερα...

Ελλάδα, Ευρώπη, ευρωεκλογές

Του Βένιου Αγγελόπουλου

Πριν από 40 χρόνια η Ελλάδα, τραυματισμένη από την επτάχρονη δικτατορία και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, εντάχθηκε στην Κοινή Αγορά, προπάτορα της σημερινής Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η ένταξη αυτή παρουσιάστηκε ως εγγύηση του δημοκρατικού πολιτεύματος και των συνόρων της χώρας, της υλικής ευημερίας, της προόδου και του κοινωνικού κράτους και με αυτό το περιεχόμενο έγινε συναινετικά αποδεκτή από την κοινή γνώμη.

Απολογισμός αυτής της ένταξης δεν έγινε ποτέ, απλώς μπορούμε να δούμε ότι σήμερα αυτές οι προσδοκίες έχουν μετατραπεί στο αντίθετό τους: το κοινωνικό κράτος διαλύεται, η καταναλωτική «ευημερία» έγινε ανθρωπιστική κρίση, η Ε.Ε., αντί για παράγοντας γεωπολιτικής σταθερότητας, είναι παράγοντας αποσταθεροποίησης με στόχο τη διεύρυνση της επιρροής της. Οσο για τη δημοκρατία, αυτή κρίνεται από το ποιος αποφασίζει, με τι διαδικασίες αποφασίζει, υπέρ τίνος αποφασίζει[1]. Δεν κρίνεται από το αν γίνονται εκλογές πού και πού.

Είναι λοιπόν η Ευρώπη «καλή» ή «κακή»; Μπορεί να διορθωθεί ή πρέπει να διαλυθεί; Μας ωφελεί ή μας βλάπτει η Ευρώπη;

Το κοινό σε τέτοια ερωτήματα είναι ότι θεωρούν την Ευρώπη υποκείμενο, ενώ δεν είναι. Ηταν και είναι πεδίο συγκρούσεων. Μεταξύ εθνών, κρατών ή ορδών, αρχικά, αλλά όλο και περισσότερο μεταξύ διαφορετικών αντιλήψεων και συμφερόντων. Από τους θρησκευτικούς πολέμους μέχρι τις κοινωνικές επαναστάσεις, αλλά και άφθονες αντιπαραθέσεις λιγότερο αιματηρές, από τους αγώνες για την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι μέχρι τα ρηξικέλευθα κινήματα στην τέχνη, αμέτρητες ήταν οι αντιθέσεις που αγνόησαν τα σύνορα.

Η Ευρώπη δεν είναι παίκτης, είναι γήπεδο. Παίκτες ήταν η Ιερά Εξέταση και ο Διαφωτισμός, ο Μέτερνιχ και ο Γκαριμπάλντι. Παίκτες είναι αυτοί που έχουν την εξουσία, παίκτες και αυτοί που δεν την αντέχουν – όταν σηκώνουν κεφάλι.

Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και παγκόσμια, την εξουσία την ασκούν οι «αγορές», δηλαδή το χρήμα, το κινούμενο χρήμα. Το χρήμα που, όπως η προμηθεϊκή φωτιά, είναι «καλός υπηρέτης και κακός κύριος», που συσσωρεύεται σε όλο και λιγότερα χέρια, που οι εκπρόσωποί του είναι οι κάτοχοί του, όντας ταυτόχρονα οι ίδιοι αναλώσιμοι αν δεν το υπηρετούν σωστά ή αν χρειάζεται να θυσιαστεί κάποιος[2]. Χάρη στις ηλεκτρονικές μετακινήσεις του χρήματος και τη θεσμική κατοχύρωσή τους, οι λίγοι κερδίζουν σε βάρος των πολλών[3]. Τα πάντα γίνονται εμπόρευμα και τα κοινωνικά αγαθά δεν είναι πια τίποτα άλλο παρά ευκαιρίες κέρδους. Οι αποφάσεις που παίρνονται έχουν στόχο τη μεγιστοποίηση του κέρδους και την απρόσκοπτη κυκλοφορία του χρήματος σε βάρος της ποιότητας ζωής, σε βάρος της κοινωνικής συνοχής.

Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται η πλήρης υποταγή της πολιτικής εξουσίας στην οικονομική εξουσία, η υπαλληλοποίηση των πολιτικών. Και αυτό διευκολύνεται με την αναπαραγωγή και διάδοση της ιδεολογίας του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου: οι «αγορές» είναι κάτι σαν φυσικό φαινόμενο, όπως οι παλίρροιες, οι πλημμύρες και τα τσουνάμια, και δεν μπορούμε παρά να υποταχθούμε σ’ αυτές. Και με τη συνεπικουρία των ελεγχόμενων ΜΜΕ επιχειρούν να μας πείσουν ότι είναι φυσιολογική η ανεργία, οι πτωχεύσεις, η αδυναμία πληρωμής, η κατάργηση του ΕΣΥ και η διάλυση της Παιδείας, η ιδιωτικοποίηση του νερού, η μόλυνση της Μεσογείου, η διάδοση των μεταλλαγμένων τροφών[4]. Φυσιολογικά όλα αυτά και ψυχολογικά τα αίτια της αύξησης των αυτοκτονιών.

Μονόδρομος όλα αυτά εφόσον δεν υπάρχει αντίσταση. Οχι αντίσταση για την τιμή των όπλων (άντε μια σαρανταοκτάωρη απεργία στην οποία κανείς δεν δίνει σημασία και την επομένη πάλι τα ίδια), αλλά αντίσταση μαζική, με ενεργοποίηση όσων πλήττονται και μαζική συμπαράσταση σ’ αυτούς. Αντιστάσεις πολλές, που, συσσωρευμένες, θα οδηγήσουν στην ανατροπή των υπαλλήλων των «αγορών» κάτω από την κοινωνική πίεση και θα ανοίξουν άλλους δρόμους, πέρα από τον μονόδρομο της ανεργίας, της ύφεσης και της ανέχειας.

Σημαντικό ρόλο σε μια τέτοια πορεία θα παίξει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Πρέπει να καταβαραθρωθούν οι δυνάμεις που διαχειρίζονται τα μνημόνια, οι ίδιες που μας οδήγησαν σ’ αυτά, ώστε να επιταχυνθεί η πορεία προς τις βουλευτικές εκλογές με αναδιάταξη των δυνάμεων. Και πρέπει η Αριστερά να αποδείξει στους οπαδούς του «Κανένα» ότι έχει τη θέληση και την ικανότητα της ανατροπής, ότι απέναντι στην Ευρώπη των σύγχρονων Μέτερνιχ ενσαρκώνει την Ευρώπη των σύγχρονων Γκαριμπάλντι, ώστε η διαφορά των ποσοστών της από τις μνημονιακές δυνάμεις να είναι συντριπτική.

Και για να το πετύχει αυτό, η Αριστερά –και ειδικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ– οφείλει να δηλώσει ότι όχι μόνο θα καταργήσει τα μνημόνια, αλλά και θα χτυπήσει την παντοδυναμία των «αγορών» που μας οδήγησε σ’ αυτά. Οτι θα ανακτήσει την εθνική κυριαρχία και θα αναστείλει τις διεθνείς δεσμεύσεις που εμποδίζουν την ανασυγκρότηση της χώρας. Οτι θα κυβερνήσει όχι με τεχνοκρατικά διατάγματα, αλλά με τη συστράτευση των αποκάτω. Με τη χρήση του κράτους για την εξασφάλιση πόρων και ρευστότητας, με την ενθάρρυνση της δημιουργικότητας του πλούσιου ανθρώπινου δυναμικού που έχει η χώρα μας.

Μόνον έτσι υπάρχει η δυνατότητα να μην κλαίμε τη μοίρα μας, αλλά να ανοίξουν άλλοι δρόμοι. Να φανεί φως στο τούνελ για την Ελλάδα και για την Ευρώπη ολόκληρη.


[1] Το 2005, σε επίσκεψή του στην Αθήνα, ο Μπερνάρ Κασέν, της «Μοντ Ντιπλοματίκ», είχε δηλώσει ότι αν η Ευρωπαϊκή Ενωση ζητούσε να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν θα γινόταν δεκτή γιατί δεν ικανοποιεί τα ελάχιστα τυπικά κριτήρια δημοκρατικής λειτουργίας.

[2] Προφανώς, όσο πιο ισχυρός τόσο λιγότερο ευάλωτος είσαι: στα σκάνδαλα που αποκαλύπτονται αυτοί που κατά κανόνα την πληρώνουν είναι αυτοί που δωροδοκούνται, όχι αυτοί που δωροδοκούν…

[3] Το περίφημο κούρεμα του ελληνικού χρέους, κατά το οποίο εξατμίστηκαν τα αποθεματικά των Πανεπιστημίων και των Ταμείων χωρίς καν να ειδοποιηθούν, έγινε χωρίς να αλλάξει χέρια ούτε ένα ευρώ.

[4] Εκτός αν «πείσουμε» τις εταιρείες ότι οι τροφές τους είναι βλαβερές, σύμφωνα με το σχέδιο της ελληνικής προεδρίας για τον «έλεγχο» των μεταλλαγμένων

Περισσότερα...